Napisz na krzykaczu
Wyloguj sie Masz problem? Skorzystaj z pomocy.

Pytano

  • ONLINE66
  • PYTANIA231,541
  • LUDZIE27,675
  • ODPOWIEDZI2,312,186

Zapobiegania chorobom układu rozrodczego .

Wasze rozwiązania (1)

  • W tej chwili odpowiadasz jako gość. Zaloguj się, aby inni mogli Cię poznać!
  • offline
    Anani Rozwiązała: 10 ponad 2 lata temu

    Choroby żeńskiego układu rozrodczego
    Chorobami żeńskiego układu rozrodczego zajmują się lekarze ginekolodzy. Właśnie te dolegliwości stanowią najczęstszą przyczynę wizyt kobiet u lekarza. Najbardziej powszechne są stany zapalne dróg rodnych (pochwy, sromu, szyjki macicy), nowotwory łagodne i złośliwe trzonu i szyjki macicy, jajników i sutka, różnego rodzaju mięśniaki i nadżerki, endometrioza, zespół napięcia przedmiesiączkowego oraz nietrzymanie moczu (układ moczowy u kobiet znajduje się w bezpośredniej bliskości układu rozrodczego, dlatego i ta dolegliwość została tu uwzględniona.
    Zapalenie sromu
    Mianem sromu określa się wszystkie zewnętrzne narządy płciowe kobiety. Przyczyną stanów zapalnych w tym miejscu są najczęściej zaniedbania higieny osobistej, zadrapania lub otarcia oraz zakażenia bakteryjne (gronkowiec, rzęsistkowiec pochwowy, krętek kiły itp.) lub grzybicze. Stany zapalne mogą też być wynikiem reakcji alergicznych, np. na środki czystości.
    Objawami zapalenia są pieczenie i świąd oraz nadmierna wydzielina z pochwy (upławy). W celu dokładnego zdiagnozowania przyczyny dolegliwości należy po badaniu ginekologicznym pobrać wymaz z pochwy, sromu, szyjki macicy i cewki moczowej. Taką próbkę rozsmarowuje się na szkiełku i bada pod mikroskopem, rozpoznając drobnoustroje, będące przyczyną dolegliwości. Można też zaszczepić próbkę na odpowiednim podłożu i wyhodować bakterie lub grzyby znajdujące się w wymazie. Zakażenia drobnoustrojami często są przenoszone drogą płciową, dlatego ważne jest zbadanie i leczenie partnera seksualnego osoby chorej. Zakażeniom dróg rodnych sprzyjają też inne choroby, np. cukrzyca, dlatego warto zbadać chorą i pod tym kątem.
    Przy leczeniu zapalenia sromu bardzo ważne jest przestrzeganie higieny osobistej oraz noszenie odpowiedniej bielizny (przewiewnej - bawełnianej). Zwykle stosuje się nasiadówki z roztworem z kory dębowej lub rumianku oraz kremy i maści działające antybakteryjnie lub antygrzybiczo. Jest to leczenie miejscowe. W cięższych przypadkach podaje się antybiotyk, zwalczający określony rodzaj drobnoustrojów (doustnie, dożylnie lub domięśniowo), działający na cały organizm. Przez okres leczenia powinno się unikać kontaktów seksualnych, aby uniknąć ponownego zarażenia lub podrażnienia chorych miejsc.
    Zapalenie pochwy
    W stanach zapalnych pochwy charakterystyczne jest to, że zwykle są one wywoływane przez mikroflorę normalnie bytującą w pochwie. Wiąże się to przeważnie ze zmianą środowiska wewnętrznego (zmiana pH pochwy). Zapalenie może też być wywołane innymi, chorobotwórczymi bakteriami, wirusami lub grzybami. Również mechaniczne uszkodzenia, jak uszkodzenia nabłonka, są zwykle przyczyną dolegliwości. Znaczną część zakażeń pochwy stanowią choroby przenoszone droga płciową, jak rzęsistkowica, rzeżączka, chlamydioza czy pleśniawka.
    Głównym objawem jakichkolwiek dolegliwości w obrębie dróg rodnych są upławy. Wydzielane są w dużych ilościach i często mają patologiczną barwę, konsystencję lub zapach. Po tych cechach można wnioskować o rodzaju zakażenia. Standardowe badanie ginekologiczne z łatwością jest w stanie zidentyfikować stan zapalny pochwy. W ciężkich przypadkach (trudnych do wyleczenia, nawracających) dokładna diagnoza i prawidłowe leczenie są możliwe dopiero po analizie wymazu z pochwy.
    Leczenie zapalenia pochwy powinno objąć również partnera chorej kobiety, gdyż mężczyźni mogą być rezerwuarem chorobotwórczych drobnoustrojów. Należy oczywiście również unikać stosunków seksualnych. Zwykle stosuje się miejscowe leczenie w postaci globulek dopochwowych, kremów lub żelów, co trwa około 1-2 tygodni.
    Zapalenie szyjki macicy
    Bezpośrednią przyczyną zapalenia szyjki macicy są infekcje bakteryjne lub zakażenie chlamydiami. Sprzyjają temu uszkodzenia mechaniczne szyjki oraz częste zmiany partnerów seksualnych. Często zakażenie takie rozprzestrzenia się na inne odcinki dróg rodnych, bywa także przenoszone na partnera.
    Podstawą w diagnozie - podobnie jak w przypadku innych dolegliwości dróg rodnych - jest badanie ginekologiczne oraz analiza mikrobiologiczna wymazu z szyjki macicy.
    W leczeniu zapalenia szyjki macicy stosuje się antybiotyki w sposób miejscowy i ogólny. Ponadto można zastosować środki, które powodują koagulację nabłonka (np. azotan srebra) oraz preparaty hormonalne, które ograniczają wydzielanie śluzu z szyjki macicy. W poważniejszych przypadkach konieczny jest zabieg chirurgiczny.
    Zapalenie narządów miednicy mniejszej
    Czasami stany zapalne dolnych dróg rodnych (pochwy, szyjki macicy) mogą rozszerzyć się na narządy położone w miednicy mniejszej, tj. macicę, jajniki i jajowody. Są to poważne schorzenia, ponieważ mogą prowadzić do bezpłodności. Przyczyną bezpośrednią są zakażenia bakteriami, chlamydiami lub mykoplazmami. Zakażeniom tym sprzyjać może młody wiek, częste zmiany partnerów seksualnych oraz stosowanie wkładek wewnątrzmacicznych.
    Objawem zapalenia tych narządów jest ból w dolnej części brzucha oraz odczuwana bolesność w miejscach chorych podczas badania ginekologicznego. Często towarzyszy temu gorączka oraz inne, wykazywane w badaniach laboratoryjnych, objawy, wskazujące na istnienie stanu zapalnego (np. podwyższone OB).
    Podczas leczenia (w szpitalu lub ambulatorium) stosuje się antybiotyki, a czasami również środki hormonalne. Należy powstrzymywać się od współżycia seksualnego. Skuteczne wyleczenie tych dolegliwości jest niezwykle ważne, aby uniknąć w przyszłości powikłań, np. niepłodności.
    Rak sutka
    Rak sutka jest najczęstszym nowotworem złośliwym występującym u kobiet w krajach wysoko rozwiniętych.
    Wykrycie zmiany nowotworowej następuje zwykle podczas samodzielnego lub ginekologicznego badania piersi. Pod palcami wyczuwalne jest zgrubienie w obrębie piersi. Jak każdy nowotwór, rak sutka jest tym łatwiej wyleczyć, im wcześniej zostanie wykryty, dlatego duży nacisk kładzie się obecnie na przeprowadzanie profilaktycznych badań mammograficznych u kobiet po 40. roku życia oraz na samodzielne, systematyczne badanie piersi przez wszystkie kobiety. Oprócz stwardnienia w tkance sutka, może pojawić się sterczenie lub wciąganie brodawki, pomarszczenie skóry oraz krwista wydzielina z brodawki. Są to jednak objawy późnego stadium nowotworu. Nowotwór typu złośliwego daje przerzuty na okoliczne tkanki - z sutka do węzłów chłonnych pachowych, nad- i podobojczykowych, a następnie do płuc, mózgu, kości i wątroby.
    Po stwierdzeniu zmiany w sutku, należy sprawdzić, czy na pewno jest to nowotwór. Wykonuje się najpierw biopsję cienkoigłową, a pobrane komórki bada się histopatologicznie. W przypadku stwierdzenia zmian nowotworowych, należy jak najszybciej przeprowadzić operacyjny zabieg wycięcia guza. W zależności od wielkości oraz innych cech zmiany nowotworowej, wycina się część sutka, lub usuwa go w całości. Po wycięciu nowotworu konieczna jest jeszcze chemioterapia oraz terapia hormonalna. Czasami dodatkowo stosuje się radioterapię.
    Rak szyjki macicy
    Rak szyjki macicy zwykle rozwija się u kobiet w wieku 40-60 lat, ale nie jest to regułą. Powstaje on zazwyczaj w następstwie zarażenia ludzkim wirusem brodawczaka (HPV). Sprzyja temu wczesny wiek rozpoczęcia współżycia płciowego, wysoka aktywność seksualna, młody wiek w czasie pierwszej ciąży oraz liczne ciąże w krótkich odstępach czasu, a także palenie papierosów. Profilaktyka polega na regularnym, corocznym badaniu cytologicznym (wymaz). W ten sposób można wykryć nowotwór jeszcze we wczesnym stadium, które jest łatwe do wyleczenia. Rak szyjki macicy początkowo rozwija się bowiem bezobjawowo, a kiedy pojawiają się poważne objawy i kobieta trafia do lekarza, często jest już za późno na skuteczne wyleczenie.
    Jak już wspomniano, początkowy okres rozwoju nowotworu przebiega bez objawów. Jako pierwsze mogą pojawiać się krwawienia między miesiączkami i po stosunku oraz upławy. W późniejszym stadium występują bóle w dolnej części brzucha. W stadium zaawansowanym występują zaburzenia w oddawaniu moczu oraz kału i krwawienia z odbytu. Nowotwór złośliwy szyjki macicy daje przerzuty do układu moczowego, wątroby, płuc i innych narządów.
    W przypadku rozpoznania dolegliwości, konieczna jest biopsja i mikroskopowe badanie pobranego wycinka tkanki. Leczenie polega na chirurgicznym usunięciu zmienionej nowotworowo tkanki oraz zastosowaniu chemioterapii, często łączonej z radioterapią.
    Rak trzonu macicy
    Nowotwór trzonu macicy również jest chorobą występującą często w krajach rozwiniętych. Dotyczy kobiet starszych, po 50. roku życia, zwykle po menopauzie. Mogą istnieć genetyczne predyspozycje do zachorowania na raka macicy, lecz dodatkowo sprzyjają temu nadciśnienie, otyłość i cukrzyca. Również przyjmowanie estrogenów (bez progestagenów) w terapiach hormonalnych zwiększa to ryzyko, podobnie jak małodzietność, niepłodność czy późne wystąpienie menopauzy.
    Początkowy okres rozwoju nowotworu przebiega bezobjawowo. Potem pojawiają się krwawienia z dróg rodnych oraz krwiste upławy. Szczególnie alarmujące powinny być wszelkie krwawienia występujące po menopauzie. W późniejszych stadiach pojawiają się bóle w dole brzucha oraz zaburzenia w oddawaniu moczu i kału. Przerzuty tworzą się w płucach, wątrobie, jelicie, kościach oraz węzłach chłonnych.
    Podstawą wszelkiego postępowania jest analiza tkanki pobranej z jamy macicy podczas zabiegu zwanego łyżeczkowaniem. Wykonuje się również wiele innych badań (usg, rtg, tomografia) w celu określenia, czy wystąpiły przerzuty.
    W przypadku stwierdzenia nowotworu, usuwa się chirurgicznie całą macicę wraz z przydatkami (jajniki, jajowody), a często wycina się również węzły chłonne miednicy mniejszej. Uzupełnienie stanowią chemioterapia i terapia hormonalna, często wspomagane radioterapią.
    Rak jajnika
    Nowotwór złośliwy jajnika jest najgroźniejszym z nowotworów kobiecego układu rozrodczego. Niestety, obserwuje się ciągły wzrost zachorowalności i - co jeszcze gorsze - również wzrost umieralności. Dotyka on zwykle kobiety starsze, w wieku 55-65 lat. Czynnikami zwiększającymi ryzyko zachorowania są m.in. bezdzietność lub małodzietność, zaburzenia miesiączkowania, poronienia, przebyte zakażenia wirusowe (np. świnka), dieta bogata w tłuszcze, niektóre środki chemiczne (np. azbest czy środki ochrony roślin).
    Wysoka umieralność wynika z tego, że rak jajnika przez długi czas rozwija się zupełnie bezobjawowo. Kobiety zgłaszające się do lekarz mają silnie powiększony brzuch (w wyniku obecności w jamie brzusznej płynu - tzw. wodobrzusze), ogólne złe samopoczucie i spadek masy ciała. Często głównymi objawami są dolegliwości układu pokarmowego. Nowotwór, przemieszczając się naczyniami chłonnymi, tworzy przerzuty na drugi jajnik oraz w wątrobie, płucach i kościach. Podczas badania ginekologicznego lekarz jest w stanie wyczuć guz, a także określić jego wielkość oraz konsystencję. Może także ustalić, czy w jamie brzusznej obecny jest płyn. W celu dokładnego zdiagnozowania należy chirurgicznie pobrać wycinek zmienionej tkanki. Aby określić, czy doszło do przerzutów, wykonuje się badania obrazowe (usg, tomografia). W przypadku nowotworu jajnika możliwe jest także oznaczenie tzw. markerów nowotworowych (CA125, AFP, CEA, CA19,3) - jest to pomocne przy stawianiu diagnozy oraz w kontroli pooperacyjnej.
    W przypadku nowotworu jajnika usuwa się całą macicę wraz z przydatkami, a często jeszcze oprócz tego wycina się węzły chłonne i całą sieć większą. W niektórych przypadkach, jeśli rozwój choroby jest silnie zaawansowany, nie można usunąć nowotworu w całości. Wówczas wycina się po prostu jak największą część guza. W każdym przypadku po wycięciu każdego nowotworu stosuje się chemioterapię, wspomaganą często radioterapią. Po operacji do końca życia należy poddawać się kontroli, aby jak najwcześniej wykryć ewentualne nawroty. Niestety, zwykle chora po usunięciu nowotworu przeżywa nie więcej niż 5 lat, ponieważ pacjentki, zgłaszające się do lekarza mają tak zaawansowane stadium choroby, że wyleczenie nie jest możliwe.
    Mięśniaki macicy
    Mięśniaki należą do nowotworów łagodnych, czyli takich, które nie tworzą przerzutów i nie niszczą sąsiadujących tkanek. Najczęstsze są włókniako-mięśniaki, zwane po prostu mięśniakami. Są one położone w warstwie mięśniowej ściany macicy, śródściennie, bliżej śluzówki (podśluzówkowo) lub bliżej błony surowiczej. Ten typ nowotworów rozwija się pod wpływem działania estrogenów, dlatego zwykle nie występują przed okresem pokwitania, a po menopauzie samoistnie ulegają zmniejszeniu. Guzy można łatwo wykryć podczas badania ginekologicznego. W celu ustalenia dokładnego rozmiaru i położenia guza, można zastosować ultrasonografię lub wziernikowanie macicy. Część mięśniaków w ogóle rozwija się bez żadnych objawów. Tylko 20-50% z nich jest przyczyną dolegliwości i przeważnie są to długie i obfite krwawienia miesiączkowe oraz bolesny ucisk na pęcherz moczowy. Mogą być jednak przyczyną niepłodności i zaburzeń miesiączkowania. Mięśniaki powodujące przykre objawy powinno się usunąć chirurgicznie, szczególnie, jeśli mają duże rozmiary. Guzy bezobjawowe należy regularnie kontrolować. Łagodne guzy można leczyć hormonalnie, podając progestageny, które zmniejszają obfite krwawienia.
    Nadżerka szyjki macicy
    Nadżerka nie jest chorobą, ale częstą zmianą, występującą w drogach rodnych kobiet. Najczęściej powstaje na skutek zmian hormonalnych (nadmiaru estrogenów) oraz zakażeń różnego typu (bakterie, wirusy, chlamydie). Nadżerka wykrywana jest w czasie badania ginekologicznego, widoczna jako jaskrawoczerwony obszar tkanki, ostro odcinający się od otoczenia i krwawiący przy dotknięciu. Przeważnie zmiany te nie powodują żadnych objawów, czasami występują upławy lub bóle brzucha. Długotrwałe gojenie się nadżerki może być przyczyną rozwoju nowotworu, dlatego często uznaje się ją za stan przedrakowy. Aby skutecznie wyleczyć nadżerkę, należy określić jej przyczynę. Zwykle jednak stosuje się leczenie miejscowe, środkami przeciwzapalnymi i przeciw zakażeniom.
    Zespół napięcia przedmiesiączkowego
    Zespół napięcia przedmiesiączkowego jest jedną z najczęstszych kobiecych dolegliwości związanych z układem rozrodczym. Cierpi na nią 20 do 40% kobiet w wieku 30-40 lat. Wiąże się to z zaburzeniami hormonalnymi w czasie cyklu menstruacyjnego i występuje w drugiej fazie cyklu, po owulacji, a całkowicie ustępuje wraz z rozpoczęciem krwawienia miesiączkowego.
    Objawy są bardzo zróżnicowane indywidualnie. Kobiety cierpią na wzdęcia brzucha, zaparcia, częste oddawanie moczu, bolesność i obrzmienie sutków, obrzęki kończyn, bóle głowy i podbrzusza oraz zmiany nastroju: rozdrażnienie, płaczliwość, zmęczenie, depresję i lęki. Aby dobrze zdiagnozować zespół napięcia przedmiesiączkowego, należy wykluczyć wszelkie inne choroby i dolegliwości, cechujące się podobnymi objawami.
    Często objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego można złagodzić w domowy sposób, spożywając dużo soków owocowych i witamin A, B i E. Ograniczać należy z kolei herbatę, kawę oraz spożycie soli. Powinno się też unikać wysiłku fizycznego oraz sytuacji konfliktowych. W przypadku bardzo nasilonych dolegliwości, stosuje się leki witaminowe (witamina B6), środki moczopędne i przeciwzapalne. Można też stosować leki przeciwdepresyjne lub uspokajające. W najcięższych przypadkach konieczna jest terapia hormonalna.
    Nietrzymanie moczu
    Nietrzymanie moczu to dość wstydliwa dolegliwość, związana z układem rozrodczym ze względu na bliskie sąsiedztwo obu układów. Przeważnie występuje tzw. wysiłkowe nietrzymanie moczu, które polega na mimowolnym oddawaniu moczu podczas zwiększonego ciśnienia na pęcherz moczowy. Sytuacje takie zdarzają się np. przy kichaniu, kaszlu czy śmiechu. W cięższych przypadkach nietrzymanie moczu występuje nawet w pozycji stojącej.
    U kobiet ciężarnych nietrzymanie moczu jest zjawiskiem normalnym, występującym w 30-50% przypadków. Przyczyny mogą być różne - w czasie ciąży płód w macicy wywiera nacisk na pęcherz, więc nie jest to niczym nietypowym. Nietrzymanie moczu może występować również w przypadkach przebycia licznych porodów, porodów dużych noworodków oraz porodów, którym towarzyszą zabiegi położnicze. Także okres menopauzy sprzyja tego typu zaburzeniom. Może to też być wynikiem zakażeń układu moczowego lub innych przewlekłych chorób ogólnych, a także zaburzeń neurologicznych.
    Badanie osoby z dolegliwością nietrzymania moczu polega przede wszystkim na przeprowadzeniu wywiadu z pacjentką. Wykonuje się również w zależności od konkretnego przypadku badanie ginekologiczne, różnego rodzaju testy diagnostyczne, ultrasonografię, badania rentgenowskie, analizy laboratoryjne oraz tzw. badanie urodynamiczne, które pozwala ocenić funkcjonowanie dolnego odcinka układu moczowego.
    Podstawowym sposobem leczenia tego schorzenia jest zabieg chirurgiczny. W przypadku, kiedy jest on niemożliwy (z różnych powodów) lub nie jest absolutnie konieczny, można leczyć dolegliwość, stosując ćwiczenia mięśni miednicy, stymulację elektryczną lub terapię hormonalną (estrogeny). Można też stosować wkładki dopochwowe. Pomaga również zaprzestanie palenia papierosów oraz zrzucenie masy ciała.
    Endometrioza
    Endometrioza to coraz częściej diagnozowana przypadłość kobiecego układu rozrodczego. Polega ona na tym, że komórki błony śluzowej macicy (endometrium) występują w postaci rozsianej poza obrębem macicy, przeważnie na błonie otrzewnej i na jajnikach, tworząc torbiele. Skupiska śluzówki mogą też tworzyć się na innych narządach. Przyczyna tego schorzenia nie jest do końca poznana, ale tłumaczy się to najczęściej wstecznym wyrzucaniem krwi wraz ze złuszczoną śluzówką podczas miesiączki - do jajowodów, a stamtąd do jamy otrzewnej.
    Stan ten objawia się przeważnie przewlekłymi bólami w dole brzucha (zwykle podczas miesiączki), czasami też bólem podczas stosunków płciowych. Endometrioza zwykle jest przyczyną bezpłodności - 1/3 wszystkich przypadków trudności z zajściem w ciążę ma właśnie takie podłoże.
    Oprócz standardowego badania ginekologicznego, w rozpoznawaniu endometriozy stosuje się laparoskopię, czyli wziernikowanie jamy brzusznej. Metodę tę wykorzystuje się także podczas zabiegu chirurgicznego, ponieważ w ten właśnie sposób leczy się endometriozę. Oprócz tego stosuje się też leki hormonalne jako terapię dodatkową.
    Choroby męskiego układu rozrodczego
    U mężczyzn najczęściej występują stany zapalne cewki moczowo-płciowej oraz prostaty, nowotwory prostaty i jąder oraz łagodny przerost prostaty. Specjalistą od męskiego układu moczowo-płciowego jest urolog.
    Ostre zapalenie cewki moczowej
    Zapalenie cewki moczowej wiąże się zwykle z infekcją bakteryjną - przeważnie jest to zakażenie dwoinką rzeżączki, przenoszone drogą płciową. Przyczyną infekcji mogą być też inne bakterie, wirusy lub rzęsistek pochwowy, a także mechaniczne uszkodzenia cewki lub podrażnienia środkami chemicznymi.
    Objawami zapalenia cewki moczowej jest jej pieczenie i ból, szczególnie w czasie oddawania moczu. Widoczne jest zaczerwienienie i obrzęk ujścia cewki oraz wydobywająca się z niej ropna wydzielina. Sposób leczenia zależy od przyczyny zakażenia. W tym celu pobiera się i analizuje wydzielinę, w celu określenia, jakie drobnoustroje powodują infekcję. Przeważnie podaje się antybiotyki. Podczas leczenia należy zaniechać stosunków seksualnych.
    Ostre zapalenie prostaty
    Zapalenie prostaty (stercza) jest wynikiem infekcji bakteryjnej lub innego pochodzenia. Zakażenie może przenieść się do gruczołu sterczowego nawet z odległych narządów, jak np. zatok przynosowych. Objawami są bóle w kroczu, parcie na pęcherz moczowy i częste oddawanie moczu, pieczenie cewki moczowej oraz ropna, śluzowa bądź krwista wydzielina z cewki.
    Prostatę bada się przez odbytnicę (per rectum). Podczas takiego badania wyczuwalne jest znaczne powiększenie i bolesność tego gruczołu. Ponadto wykonuje się badanie moczu oraz krwi na obecność drobnoustrojów.
    Zapalenie prostaty leczy się zwykle antybiotykami, stosuje się również leki przeciwbólowe i rozkurczowe. Ulgę w bólu przynosi też rozgrzewanie krocza.
    Przewlekłe zapalenie prostaty
    Przewlekłe zapalenie prostaty przeważnie jest stanem, w który przechodzi stan ostry po niedokładnym wyleczeniu. Stan przewlekły może też rozwinąć się przy zakażeniu rzeżączką. Objawy są podobne, jak w przypadku ostrego zapalenia - ból i pieczenie w kroczu, często oddawanie moczu, wydzielina z cewki moczowej - ale nie tak silne. Rozpoznanie również następuje podczas badania per rectum, podobne też jest leczenie - terapia antybiotykowa, leki przeciwbólowe oraz rozgrzewanie krocza.
    Zapalenie najądrza i jądra
    Zapalenie najądrza lub jądra może rozwinąć się w wyniku przeniesienia stanu zapalnego z cewki moczowej lub prostaty. Schorzenie to może też wystąpić jako powikłanie w przebiegu świnki, co jest dość groźne, ponieważ może być przyczyną bezpłodności. Należy je jak najszybciej rozpoznać i podjąć leczenie.
    Zapalenie jądra lub najądrza objawia się silnym bólem w kroczu oraz bolesnością zainfekowanych narządów. Skóra moszny jest zaczerwieniona i opuchnięta, występuje też gorączka.
    Leczenie prowadzi się antybiotykami oraz środkami przeciwbólowymi. Mosznę unosi się na specjalnej przepasce, aby złagodzić jej podrażnienia mechaniczne.
    Skręcenie jądra
    Skręcenie jądra występuje przeważnie u młodych chłopców, jednak nie należy go wykluczać u osób w młodszym ani w starszym wieku. Polega ono na zaciśnięciu się naczyń krwionośnych doprowadzających krew do jądra. Skutkiem tego jest martwica niedotlenionych narządów, co jest przyczyną bezpłodności.
    Objawy skręcenia są bardzo podobne do zapalenia jądra - ból, obrzmienie i zaczerwienienie, gorączka. Mogą występować nudności i wymioty. Aby uniknąć powikłań, konieczna jest natychmiastowa hospitalizacja. W szpitalu przeprowadza się zabieg derotacji, czyli przywrócenia prawidłowego układu naczyń krwionośnych, co - odpowiednio szybko wykonane - chroni przed martwicą jądra.
    Rak jądra
    Nowotwory jąder zwykle dotykają młodych mężczyzn w wieku 25-35 lat. Często trudno rozpoznać raka, ponieważ guzy są niebolesne i nie są wyraźnie wyczuwalne. Pierwszym sygnałem alarmowym powinno być powiększenie zawartości moszny. Takie powiększone jądro jest twarde, w dotyku gładkie lub nierówne. Nowotwory jąder praktycznie zawsze są złośliwe. Oznacza to, że tworzą przerzuty przez węzły chłonne do innych narządów i tkanek (najczęściej do wątroby i płuc).
    Odpowiednio wczesne wykrycie nowotworu i podjęcie leczenia dają prawie stuprocentową szansę wyleczenia. Jądro z podejrzeniem zmian nowotworowych należy chirurgicznie wyciąć i zbadać, aby określić rodzaj nowotworu. W zależności od tego usuwa się odpowiednie węzły chłonne oraz stosuje się dalszą terapię: chemioterapię i radioterapię.
    Rak prostaty
    Rak prostaty jest jednym z najczęściej występujących nowotworów złośliwych u mężczyzn. Zajmuje pod względem zachorowalności trzecie miejsce, po raku płuc i żołądka. Rozwija się u mężczyzn starszych, po 50. roku życia i wiąże się z wpływem męskich hormonów płciowych (androgenów).
    Objawy to początkowo ból przy oddawaniu moczu, parcie na pęcherz i częste oddawanie moczu. Później dochodzi ból w kroczu, może też występować krwiomocz. Czasami zdarza się, że pierwszymi objawami są bóle kości - pochodzą one z przerzutów nowotworu, ponieważ charakterystyczne dla raka prostaty jest tworzenie przerzutów w kościach (miednicy, kościach udowych, żebrach, trzonach kręgów). Przebieg choroby jest długotrwały.
    Rozpoznanie opiera się na badaniu per rectum (przez odbytnicę), wykonaniu biopsji cienkoigłowej oraz ultrasonografii. W analizach laboratoryjnych bada się m.in. poziom kwaśnej fosfatazy lub specyficznego antygenu sterczowego. Na podstawie badań obrazowych (rtg, usg, tomografia) ocenia się obecności i stopień rozwoju przerzutów.
    Leczenie, jak w przypadku każdego nowotworu, polega na chirurgicznym usunięciu zmienionej tkanki. W tym przypadku wycina się całą prostatę i okoliczne tkanki. Następnie stosuje się chemio- i radioterapię, wspomagane przez terapię hormonalną. W przypadku zbyt silnego zaawansowania w rozwoju choroby, całkowite wycięcie nowotworu nie jest możliwe. Wówczas stosuje się zabiegi paliatywne, łagodzące istniejące objawy. Na przykład przeprowadza się przezcewkową resekcję prostaty (TUR) lub usunięcie jąder (jądra wydzielają androgeny, które stymulują rozrost nowotworu).
    Przerost prostaty
    Łagodny przerost prostaty (gruczolak) jest bardzo częstym schorzeniem u mężczyzn po 50. roku życia. Jego wystąpienie wiąże się z aktywnością hormonów płciowych, szczególne znaczenie ma tutaj pochodna testosteronu, określana jako DHT.
    Objawy rozrostu prostaty to trudności z oddawaniem moczu, parcie na pęcherz i częste oddawanie moczu. W późniejszym stadium dochodzi do całkowitego zatrzymania moczu, ale zwykle przed tym etapem podjęte już zostaje leczenie.
    Rozpoznanie opiera się na badaniu prostaty przez odbytnice. Gruczoł w dotyku jest powiększony, elastyczny, gładki i niebolesny. Ważne jest, by nie pomylić przerostu prostaty z rakiem tego gruczołu - objawy są bardzo podobne. Nie można więc polegać jedynie na badaniach per rectum, ale należy przeprowadzić również inne analizy.
    Leczenie polega na podawaniu leków zmniejszających wydzielania androgenów, pobudzających tkankę gruczołu do rozrostu. Stosuje się także leki blokujące receptory a-adrenergiczne. W bardzo zaawansowanych stadiach trzeba zastosować zabieg chirurgiczny.

    Zgłoś nadużycie
Copyright © 2011 Pytano.pl